ඔයා කවදා හරි ඔයාම දාගත්තු ලොකු අමාරුවක වැටිලා තියෙනවද?
සමහරවිට නොකිය යුතු දෙයක් කියපු නිසා, නැත්නම් ගත්තු වැරදි තීරණයක් පිටිපස්සෙන් කැරකිලා ඇවිත් ඔයාටම වැරදුණු නිසා වෙන්න ඇති. එහෙමත් නැත්නම් දෙවියන් වහන්සේගේ වෙලාව එනකම් ඉන්නේ නැතුව, තමන්ගේම ශක්තියෙන් වැඩ කරන්න ගිහින්, දැන් හදාගන්නම බැරි තරමටම හැමදේම බිඳිලා ගිය තැනක ඔයා ඉන්නවා වෙන්නත් පුළුවන්.
ඔයා ඉන්නෙත් අන්න ඒ වගේ තැනක නම්, දාවිත්ගේ ජීවිතයෙන් ගන්න පුළුවන් හරිම බලවත් පාඩමක් මට ඔයාට පෙන්වන්න ඕනේ.
1 සාමුවෙල් 30 පරිච්ඡේදයේදී අපිට හමුවෙන්නේ දාවිත්ගේ ජීවිතයේ ආපු අමාරුම, වැටුණුම තැනක්. ඒ වෙනකොටත් සාවුල් රජගෙන් බේරෙන්න පලා යද්දී දාවිත්ගේ මුළු ජීවිතේම ගෙවිලා ඉවරයි. බයයි මහන්සියයි නිසා හොඳටම මානසිකව වැටිලා හිටපු දාවිත්, අන්තිමේදී ආරක්ෂාව හෙව්වේ ඊශ්රායලයේ හතුරන්ගෙන්මයි.
පොඩ්ඩක් සිතලා බලන්න… ගාත්හි ගොලියත්ට ගහලා දිනපු ඊශ්රායලයේ ඒ මහා වීරයා, අන්තිමේදී ගාත්හි රජ්ජුරුවෝ එක්කම එකතු වුණා.
ඒත් ඒ සැලැස්මත් එකපාරටම විනාශ වෙලා ගියා. දාවිත් ආපහු ශික්ලගයට එද්දී අමලෙක්වරු ඇවිත් මුළු නගරයම විනාශ කරලා! ගිනි තියලා, කොල්ලකාලා! උන්ගේ දේපළ, අඹුදරුවෝ හැමෝම අරන් ගිහින්.
බයිබලයේ ඒ වෙලාව විස්තර කරන්නේ හදවත පැලෙන විදිහට: “එවිට දාවිත්ද ඔහු සමඟ සිටි සෙනඟද තවත් හඬන්ට ශක්තිය නැති වන තෙක් හඬ නැගූවෝය” (1 සාමුවෙල් 30:4).
තවත් අඬන්න කඳුළු නැති තරමටම ඔයා කවදා හරි ඇඬලා තියෙනවද? ඇඟට කිසිම පණක් නැතුව, හදවත හිරිවැටිලා යන තරම් වේදනාවක් දැනී තියෙනවද? දාවිත්ටයි එයාගේ පිරිසටයි වුණේ ඒකයි. දාවිත්ට හිතෙන්න ඇති, “මේ ඔක්කොටම වැරදිකාරයා මමයි” කියලා.
ඊටපස්සේ තමයි බැනුම් අහන්න වුණේ. එයා එක්ක කරට කර සටන් කරපු එයාගේම පිරිස, දුක වැඩිකමට දාවිත්ට විරුද්ධ වුණා. එයාට ගල් ගහලා මරන්න පවා කතා වුණා.
දාවිත්ට ඒ වෙලාවේ කොච්චර තනි කමක් දැනෙන්න ඇද්ද? තමන්ගේම අය දාලා ගිහින්, තමන් කරපු වැරදි හිත ඇතුලෙන් වද දෙනවා. හැබැයි, තමන්ගේම අසාර්ථකත්වයේ සහ පසුතැවීමේ අළු ගොඩ මැද ඉඳගෙනත්, දාවිත් කළේ හිතාගන්නවත් බැරි දෙයක්.
බයිබලයේ කියනවා: “නමුත් දාවිත් තමාගේ දෙවි වූ ස්වාමීන් වහන්සේ කෙරෙහි ධෛර්යවත් විය.”
අනේ මම ඒ පදයට හරිම ආදරෙයි!
දාවිත් එකපාරටම කේන්තිගෙන පලිගන්න ගියේ නෑ. රැස්වීම් තිය තියා එක එක සැලසුම් හැදුවේ නෑ. තමන්ගේ නිවැරදිකම පෙන්වන්න හසුරුවන්න ගියෙත් නෑ. ඒ වෙනුවට එයා කළේ දෙවියන් වහන්සේ දෙසට හැරුණු එක.
ඒ මොහොත පොඩ්ඩක් මවාගන්න… වටපිටාවෙන් ඇහෙන කේන්තිගිය සෙනඟගේ කෑගැසීම්, තවමත් දුම් දමන නගරයේ නටබුන් මැද, හොඳටම බිඳිලා මහන්සි වෙලා හිටපු දාවිත් දෙවියන් වහන්සේ ඉස්සරහා දණින් වැටෙනවා.
ඒ වෙලාවේ දාවිත් කියපු දේවල් බයිබලයේ ලියවිලා නැති වුණාට, එයා කිසිම රඟපෑමක් නැතුව තමන්ගේ මුළු හදවතම දෙවියන් වහන්සේ ඉස්සරහා දිගහැරියා කියලා අපිට හිතාගන්න පුළුවන්. ඒ හමුවීම ඇතුලේ, දෙවියන් වහන්සේ දාවිත්ගේ හදවතට සැනසීම දුන්නා, එයාගේ හිත හදලා නැවත ධෛර්යමත් කළා.
ඒ වෙනසත් එක්කම, දාවිත් ඒඵොදය ගෙනෙන්න කියලා දෙවියන් වහන්සේගෙන් ඇහුවා: “මම ඒ සෙනඟ පස්සේ ලුහුබැඳ යම්ද? මට ඔවුන් අල්ලාගන්ට පුළුවන් වේද?”
එතකොට දෙවියන් වහන්සේ උන්වහන්සේගේ ආදරණීය කරුණාවෙන් මෙහෙම උත්තර දුන්නා: “ලුහුබැඳ යන්න; මක්නිසාද නුඹ ඒකාන්තයෙන් ඔවුන් අල්ලාගෙන, එකක්වත් නොහැර සියල්ලම නැවත ලබාගන්නෙහිය” (1 සාමුවෙල් 30:8).
ඔයාට දෙවියන් වහන්සේගේ ඒ ආදරණීය හදවත පේනවා නේද? දාවිත්ට වරදින තැනක් ආවා. එයා වැරදි තීරණ ගත්තා. හැබැයි එයා වැටීගෙනම හිටපු ඒ අඳුරුම මොහොතේදී දෙවියන් වහන්සේ එයාගේ වැරදි මතක් කරලා ඇනුම්පද කිව්වේ නෑ. “තමන් කරගත්ත දේට දැන් ඉතින් විඳවපන්” කිව්වේ නෑ.
දාවිත් ආයෙමත් තමන්ගේ හදවත දෙවියන් වහන්සේ දෙසට හරවපු ගමන්, උන්වහන්සේ ලබාදුන්නේ කරුණාව, දයාව සහ නැවත යථා තත්ත්වයට පත්කිරීමයි. ඒ පරිච්ඡේදය ඉවර වෙද්දී, දාවිත්ට එයාගේ පවුලයි අහිමි වුණු හැමදේම ආපහු හම්බවුණා විතරක් නෙවෙයි, ඊටත් වඩා වැඩි යමක් යුද කොල්ලයෙන් එයාට ලැබුණා.
