අපි හැමෝම ආසයිනේ ඉඳහිට මොනවා හරි එන්ටර්ටේන්මන්ට් එකක් අරන් විනෝද වෙන්න.
හෝල් එකකට ගිහින් අලුත් ෆිල්ම් එකක් බලන එක, නැත්නම් “තව එක එපිසෝඩ් එකයි” කිය කියා ආසාවෙන් සීරීස් බලන එක, එහෙමත් නැත්නම් යූටියුබ්, සෝෂල් මීඩියා වල ස්ක්රෝල් කර කර ඉන්න එක… අපි හැමෝටම හිතට නිදහසක් ගන්න මොකක් හරි කරන දෙයක් තියෙනවනේ.
අපි ඒකට කියන්නේ “හිත නිදහස් කරගන්නවා” නැත්නම් “විවේකයක් ගන්නවා” කියලා. ඇත්තටම මෙහෙම දෙයක් කරන එකේ කිසිම වැරැද්දක් නැහැ.
ඒත් අද මට ඔයාලත් එක්ක බෙදාගන්න හිතෙන වැදගත්ම දේ තමා මේක: අපි ටිකක් පරිස්සම් වුණේ නැත්නම්, “විවේකය” කියලා පටන්ගන්න දේ හෙමින් හෙමින් අපේ මුළු කාලයම ගිලගන්න පටන්ගන්නවා.
ඒක වෙන්නේ හරිම හෙමින්. රෑ වෙලා screen එක දිහා බලන් ඉද්දි “තව විනාඩි 15යි” කියලා හිතුවට, අපි ඇත්තටම කරන්නේ හෙට දවසට ඕන කරන ශක්තියයි කාලයයි අද දවසේ ණයට ගන්න එක. ඊළඟ දවසේ උදේට මහන්සියි, අවධානය මදි, මනසට කිසිම ප්රබෝධයක් නැහැ.
අපි රිමෝට් එක අතට ගන්නේ අපි ඒක පාලනය කරනවා කියලා හිතාගෙන… ඒත් අන්තිමට බැලුවාම ඇත්තටම පාලනය වෙන්නේ කවුද?
පාවුළුතුමා 1 කොරින්ති 6:12 හි හරිම ලස්සන ප්රායෝගික කතාවක් කියනවා:
“මට සියලු දේ කරන්ට අවසර තිබේ, නමුත් සියල්ල ප්රයෝජනවත් නැත. මට සියලු දේ කරන්ට අවසර තිබේ, නමුත් මම කිසි දෙයකට යට නොවෙමි.”
මෙහිදී පාවුළුතුමා කියන්නේ පවක් ගැන නෙමෙයි. එයා කියන්නේ, “ඔව්, මේ දේ වැරදි නැතුව ඇති. ඒක සාමාන්ය දෙයක් වෙන්න පුළුවන්. ඒත් ඒකෙන් මට ඇත්තටම සෙතක් වෙනවද? ඒකෙන් මා පෝෂණය වෙනවද?” කියලා.
ඊළඟට එන පේළිය තමා වටිනම දේ: “මම කිසි දෙයකට යට නොවෙමි.”
ඒක හරිම බලවත් අදහසක්. එයා කියන්නේ “වරදක් නැති දෙයකට වුණත් මාව පාලනය කරන්න මම ඉඩ දෙන්නේ නැහැ” කියලා.
මේක තහංචි දාගැනීමක් නෙමෙයි, ඔයාගේ හිතේ තියෙන සමාධානය රැකගන්න ලැබෙන වටිනා ප්රඥාවක්.
විනෝද වෙන එක හොඳයි. ඒකෙන් ජීවිතයට පොඩි සැහැල්ලුවක් එනවා. ඒත් අද මම ඔයාගෙන් පුංචි ප්රශ්නයක් අහන්න කැමතියි: ඇත්තටම ඔයාට වඩාත්ම ප්රයෝජනවත් දේ මොකක්ද?
ඔයාගේ සෞඛ්යය, ඔයාගේ මානසික සුවය, ඔයාගේ සිතේ තියෙන සමාදානය සහ දෙවියන් වහන්සේ එක්ක තියෙන සම්බන්ධය… අන්න ඒවයි අපිට හැමදේටම වඩා වටින්නේ.
ලෝකය අපිට ඉන්ද්රියයන් පිනවන්න, මනස වෙනතකට යොමු කරන්න ඕන තරම් දේවල් දෙනවා. ඒත් ඒ සතුට හරිම කෙටි කාලීනයි. ඒ වෙලාවට විතරක් හොඳයි වගේ හිතුනට, පස්සේ හිතට එන්නේ හිස්කමක්, මහන්සියක් සහ නොසන්සුන්කමක්. ඔයාගේ ආත්මය හෙව්වේ අන්න ඒ වගේ සහනයක් නෙමෙයි.
ලෝකය දෙන හොඳම දේවල්—හොඳ කෑම, ව්යායාම, හොඳ පුරුදු—ඒවායින් ලැබෙන්නේ යම් ප්රමාණයක යහපතක් විතරයි. බයිබලයේ කියනවා: “කායික අභ්යාසයෙන් ලැබෙන්නේ ස්වල්ප ප්රයෝජනයකි, නුමුත් දේව-භක්තිය සියල්ලටම ප්රයෝජනවත්ය” (1 තිමොති 4:8). ශරීරය ගැන හොයලා බලන එක හොඳයි, ඒත් අපේ ආත්මය පෝෂණය කරන එක, දෙවියන් වහන්සේ එක්ක කාලය ගත කරන එක සහ උන්වහන්සේගේ වචනය තුළ ජීවත් වෙන එක තමා අපිට සැබෑ, සදාකාලික ඵල දෙන්නේ.
හිතෝපදේශ 4:22 හි කියන්නේ දෙවියන් වහන්සේගේ වචනය “එය සොයාගන්නන්ට ජීවිතයද ඔවුන්ගේ මුළු ශරීරයට සුවයද වන්නේය” කියලා. අපිට ඇත්තටම ඕන ඒක නේද? නිකන්ම හිත අමතක කරවන දෙයක් නෙමෙයි, අපේ ආත්මය, මනස සහ ශරීරය සැබවින්ම අලුත් කරන දෙයක්.
ඉතින් අද මම ඔයාගෙන් විනෝද වෙන එක නතර කරන්න කියන්නේ නැහැ. මම ඔයාට ආරාධනා කරන්නේ ශුද්ධාත්මයන් වහන්සේගේ මඟපෙන්වීමට ඉඩ දෙන්න කියලා. Screen එක off කරලා, හදවත උන්වහන්සේ දෙසට යොමු කරන්න හිත ඇතුලෙන් කුඩා මතක් කිරීමක් එන මොහොතේදී ඒකට ඇහුම්කන් දෙන්න.
ඊට වඩා ගොඩක් අර්ථවත්, ගොඩක් කල්පවතින සහනයක් වෙතට උන්වහන්සේට ඔයාව ගෙන යන්න ඉඩ දෙන්න.
විනෝදෙට කරන දේවල් වලට ඔයාගේ ජීවිතයේ ප්රමුඛතාවයන් පාලනය කරන්න දෙන්න එපා. ඔයාගේ කාලය, ශක්තිය සහ හිතේ තියෙන සමාදානය, ඔයාව පාලනය කරන්න අයිතියක් නැති දේවල් වලට උදුරගන්න දෙන්න එපා.
ඔයාට ලැබෙන හැම තත්පරයක්ම හරිම වටිනවා. ඒක අගය කරන්න. දෙවියන් වහන්සේගේ අභිමුකයේ එකෙන්, උන්වහන්සේගේ ප්රඥාවෙන් සහ ජීවනය දෙන සමාදානයෙන් ඒ කාලය පුරවාගන්න!