මම අද ඔයාගෙන් දෙයක් අහන්නද? ඔයා ඇත්තටම ඔබේ එඬේරාණන් ළඟ වාඩි වෙලා හිටපු අන්තිම වතාව මතකද?
කලබලයෙන් ඇවිත් යන්න නෙවෙයි, මීටින්ග්ස් හරි මැසේජ් අතර හිරකරලා නෙවෙයි… උන්වහන්සේගේ ආදරය, රැකවරණය ඇත්තටම විඳින්න තරම් ඇති තරම් වෙලාවක් උන්වහන්සේ ළඟ නතර වුණේ කවදද?
අපේ ජේසුස් ස්වාමීන්වහන්සේ කිව්වා, “මගේ බැටළුවෝ මගේ හඬ අහනවා” කියලා.
ඒකෙන් අපිට ගොඩක් වටින දෙයක් තේරෙනවා. ඔබේ එඬේරාණන් නිතරම කතා කරනවා. උන්වහන්සේ කතා කරන එක නතර කරලා නැහැ, නිහඬ වෙලත් නැහැ.
ඒත් අපි හැමතිස්සෙම කලබලෙන්, එක වැඩකින් තව වැඩකට දුවනවා නම්, උන්වහන්සේ කියන දේ අපිට ඇහෙන්නේ කොහොමද?
23 වෙනි ගීතාවලියෙන් අපේ යහපත් එඬේරාණන් අපව ගෙනියන ලස්සන, ආදරණීය විදිය පෙන්නලා දෙනවා.
“උන්වහන්සේ නිශ්චල දිය පාරවල් ළඟට මාව ගෙනියනවා.”
“මාව නිලතල තණබිම්වල ලගින්න සලස්වනවා.”
නිශ්චලතාවයේ, නිහඬතාවයේ තමයි උන්වහන්සේ තමන්ගේ බැටළුවන්ව ගෙනියන්නේ. උන්වහන්සේගේ හඬ පැහැදිලිව ඇහෙන්නේ අන්න ඒ වෙලාවටයි.
එලියා ගැන මතකද? දෙවියන්වහන්සේ හිටියේ ගින්නෙවත්, භූමිකම්පාවෙවත්, සැර සුළඟෙවත් නෙවෙයි. උන්වහන්සේ හිටියේ ඉතාම නිහඬ, සන්සුන් හඬක.
ඒක ඇත්ත. දෙවියන්වහන්සේගේ හඬ ඇහෙන්නේ කලබලය හෝ සද්දය අස්සේ නෙවෙයි. ඒක ඇහෙන්නේ නිශ්චලතාවය ඇතුළෙයි. අන්න ඒ නිසයි අපි උන්වහන්සේ ඉස්සරහා නිහඬව ඉන්න වෙලාවක් හදාගන්න එක මෙච්චරම වටින්නේ.
මම ඔයාගෙන් එක දෙයක් අවංකවම අහන්නද?
ඔයාට උන්වහන්සේ එක්ක වාඩි වෙලා ඉන්න තරම්වත් වෙලාවක් නැද්ද? නැත්නම් ඔයාගේ යාච්ඤාවත් එක පැත්තකට විතරක් වෙන දෙයක් වෙලාද? ඒ කියන්නේ ඉල්ලීම් ටික ඉක්මනට කියලා ආපහු දුවන්න හදන එකක් විතරද?
වටේටම හොඳ කොළ පාට තණබිමක් තිබුණත්, ඔයා කන්න වෙලාව ගත්තේ නැත්නම් ඔයාට බඩගිනි වෙනවා. ජීවන දිය පාරක් ළඟම හිටියත්, නතර වෙලා වතුර ටිකක් බොන්න වෙලාව ගත්තේ නැත්නම් ඔයාගේ පිපාසය සංසිඳෙන්නේ නැහැ.
අන්න ඒ නිසයි මට අද ඔයාට මේ පුංචි දේ මතක් කරන්න ඕනේ: නිශ්චලව ඉන්න වෙලාවක් වෙනම වෙන් කරගන්න.
දෙවියන්වහන්සේගෙන් පෝෂණය වෙන්න, උන්වහන්සේට ඔයාව බලාගන්න දෙන්න ඔයාට වෙලාව ඕනේ. උන්වහන්සේ ඉදිරියේ බලා ඉන්න, උන්වහන්සේ ළඟ වාඩි වෙන්න, උන්වහන්සේ ඔයාට පෞද්ගලිකවම කියන දේට සවන් දෙන්න වෙලාව ගන්න.
සමහර අය මට කියනවා,
“පාස්ටර්, මට හරිම වියළි ගතියක් දැනෙනවා.”
“මම ආත්මිකව වර්ධනය වෙන්නේ නැහැ.”
“මම චර්ච් එකට ගියත් මට මුකුත් ලැබුණේ නැහැ.”
“මාව මෙහෙයවන්න කවුරුත් නැහැ වගේ දැනෙනවා.”
“මගේ ලීඩර්ට මට දෙන්න වෙලාවක් නැහැ…”
ඇත්ත, අපේ නායකයන්ගෙන් හරි අනිත් සහෝදර සහෝදරියන්ගෙන් හරි දෙයක් ලබගන්න එකෙත් වටිනාකමක් තියෙනවා.
ඒත් අද මට ඔයාට මතක් කරන්න ඕනේ ගොඩක් අයට ලේසියෙන්ම අමතක වෙන දෙයක්: ඔබේ යහපත් එඬේරාණන් ඔයාට ආදරයෙන් සලකන්න, ඔයාව මෙහෙයවන්න, ඔයාව පෝෂණය කරන්න නම් ඔයා උන්වහන්සේ එක්ක කාලය ගත කරන්නම ඕනේ.
ඔයා ළඟ උන්වහන්සේගේ අභිෂේක ලත් වචනය තියෙනවා, හොඳ ඉගැන්වීම් අහන්න අවස්ථාව තියෙනවා. ඒත් උන්වහන්සේට ඔයාව පෞද්ගලිකවම බලාගන්න දෙන්න ඔයා වෙලාවක් වෙන් කරගෙන තියෙනවද?
අපි හිතාමතාම දෙවියන්වහන්සේ වෙනුවෙන් වෙලාවක් වෙන් කළේ නැත්නම්, ඒ වෙලාව වෙන වැඩවලින් පිරෙනවා. ගොඩක් වෙලාවට අපේ වැඩ වැඩි වෙද්දී අතහැරලා දාන පළමු දේ තමයි දෙවියන්වහන්සේ එක්ක ඉන්න වෙලාව.
ඒ නිසා ඒක නෝට් කරගන්න. ඔයාගේ දිනපොතේ ඒකට වෙලාවක් ලියාගන්න. සතිය ඇතුළේ කිසිම කලබලයක් නැතුව උන්වහන්සේගේ වචනය කියවන්න වෙලාව ගන්න. ටිකක් ඇවිදින ගමන් උන්වහන්සේ එක්ක කතා කරන්න.
මම අර ගීතාවලියෙන්ම තවත් ලස්සන පින්තූරයක් ඔයාගේ හිතට දෙන්න කැමතියි: “මාගේ සතුරන් ඉදිරියෙහි ඔබ මට කෑම මේසයක් පිළියෙල කරනසේක.”
ඔයාට ඒක තේරුණාද?
ඔයා දැන් මොන වගේ දේකින් ගියත්, ඔබේ යහපත් එඬේරාණන් ඔයාට ඕන කරන දේ ලෑස්ති කරලයි තියෙන්නේ. ඒක ඉක්මනට කාලා දුවන කෑමක් නෙවෙයි, ලොකු භෝජන සංග්‍රහයක්. ඒ වගේ ලොකු කෑම වේලක් භුක්ති විඳින්න වෙලාව ඕනේ.
ඒ නිසා අද ඉක්මනින් දුවන්න එපා. උන්වහන්සේ ළඟ වාඩි වෙන්න, උන්වහන්සේගේ විශ්වාසවන්තකමින් පෝෂණය වෙන්න. මේ සරල ආරාධනාව ඔයාගේ හිතේ තියාගන්න: නිශ්චලව ඉන්න වෙලාවක් වෙනම වෙන් කරගන්න.
